ای در یتیم چون یتیمان

از بی پدری نشان مادر

یک ره چو خضر جهان بپیمای

تا چند ز خانه جان مادر

افتاده بر آستان مادر

مدبر خلفی به خویشتن بر

خود نوحه کن از زبان مادر