فلک هم حسد برد و نگذاشتش

از آن کآفتاب سخا بود چرخ

ز روی زمین سایه برداشتش

جهان را همین یک جوان مرد بود

چنان سوخت خاقانی از سوگ او

که با شام برمی زند چاشتش