گر عمر شود گو شو، کو یار نگه دارش

شب بیست و سیم رفته است از چارده ماه ما

شب های وداع است این زنهار نگه دارش

تا عمر دمی مانده است از یار بنگریزد

چون شیشه دلی دارم در پای جهان مفکن

نارنج به سنگستان مسپار نگه دارش

خار است همه عالم و تو آبله بر چشمی