گر دلم شد دوده انقاس دواتش ساختم

لیک چون عنقای مغرب بس غریبش یافتم

باد صبح از خاک کاشان تحفه خلقش مرا

بوی طوبی داد کابستن به طیبش یافتم

ور تنم شد حلقه خلخال نجیبش یافتم

بر جناح راه دیدم روی خوبش گویم این

حبذا آن ماه نو کاندر رکیبش یافتم