نماند مگر بر فلک ماه را

کنون هفت ساله ست شاپور تو

که دایم خرد باد دستور تو

چنو نیست فرزند یک شاه را

ورا نام شاپور کردم ز مهر

که از بخت تو شاد بادا سپهر

همان مادرش نیز با او به جای