که ز رنج افریده شد جانم

عادت این داشتم به طفلی باز

که به رنجم ولی نرنجانم

خود برنجم گرم برنجانند

کوه را کاصل او هم از سنگ است

بشکند زخم سنگ، من آنم

همه رنج من از وجود من است