چون مومیائی از کف روح الامین خوری

از دست دیو حادثه در تو گریخت دین

یعنی شهاب دین توئی اندوه دین خوری

هستی شکسته دل ز شیاطین ولی چه باک

آدم چو غصه خورد ز دیدوی شگفت نیست

گر تو شهاب غصه دیو لعین خوری

در مدحت تو مبدع سحر آفرین منم