تا کی گوئی چو گل دارم یاقوت و زر

کرم قزم در هنر زان نکنم کرمکی

بوم چنان سربزرگ از همه مرغان کم است

وز همه باز است بیش با همه سر کوچکی

من چو صبا بگذرم تا تو چو گل بترکی

عذر نهم گرنه ای خوش سخن و راست بین

حنظل و آنگه خوشی؟ احوال و آنگه یکی؟