آه و دردا که چراغ من تاریک بمرد

خشک آخورتر ازین دیده تر کس را نی

غم او بر دل من پرده زنگاری بست

کس چو داند که بر این پرده گذر کس را نی

باورم کن که ازین درد بتر کس را نی

غلطم من که چراغی همه کس را میرد

لیک خورشید مرا مرد و دگر کس را نی