دل خاقانی ازین درد درون پوست بسوخت

باورم کن که ازین درد بتر کس را نی

غلطم من که چراغی همه کس را میرد

لیک خورشید مرا مرد و دگر کس را نی

وز برون غرقه خون گشت خبر کس را نی