ساکنم کن به ره خویش که پر مشکل نیست

که چنین مانده در او پای دل هرجائی

شکرستان جمال تو چنان می خواهم

که در آنجا مگسی را نبود گنجائی

مور را درگذر شهد سکون فرسائی

بر سر خوان تو بر زهر بنان سائی به

که به شهد دگران دست و دهان آلائی