هرگه آیند لبان تو به شکر خائی

بر سر خوان تو بر زهر بنان سائی به

که به شهد دگران دست و دهان آلائی

بازماند دهن طفل لبن خواره ز شوق

محتشم در صفت آری به شکر ریزی تو

طوطی نیست درین نه قفس مینائی