شیر چون گربه درین ملک کند موش شکار

نان عزیز است که شد یوسف گندم چاهی

گو بدان ای به وجود تو گرفته زینت

کرسی مملکت و مسند شاهنشاهی!،

بهر نان گربه کند نزد سگان روباهی

سرورانی که به هر گرسنه نان می دادند

استخوان جوی شده همچو سگ درگاهی