امن ازین خاک چنان رفته که گر یابد باز

بهر نان گربه کند نزد سگان روباهی

سرورانی که به هر گرسنه نان می دادند

استخوان جوی شده همچو سگ درگاهی

خوف آن است که از آب بترسد ماهی

فتنه از هر طرفی پیش نهد پای دراز

گر بگیرد پس ازین دست ستم کوتاهی