روز عید و شب قدر از حرکات کلهی

دید رضوان به خرابیش ز یک روز چو گنج

به عجب گفت همی کینت نکو جایگهی

زان رخ و زلف شب و روز نماینده رخش

گفتی آن هر شکن از زلف بر آن عارض او

توبه ای بود برو از همه سوها گنهی

دل نازک به یکی طفل سپردم که نماند