ز این چنین کهدان کم گیر چو تو برگ گهی

چار طبعند و نه افلاک که پاینده حسن

نیست بر چهره او مر همه را پنج و دهی

گویم او را بروم گوید بر من بدو جو

هست چون آب زنخدانش چهی از بر اوی

کس ندیدست چنین نادره در هیچ گهی

آب دیدست همه خلق ز چه لیک به چشم