یکی دختری دید بر سان ماه

فرود آمد از راه در خان مه

یکی باغ بد کش و خرم سرای

جوان اندر آمد بدان سبز جای

فروهشته از چرخ دلوی به چاه

چو آن ماه رخ روی شاپور دید

بیامد برو آفرین گسترید