چو کس را ندانی که جاوید ماند

نه سام و نریمان و افراسیاب

نه کسری و دارا و جمشید ماند

تو هم دل مبند ای خداوند ملک

چو دور جوانی خلل می کند

به پایان پیری چه امید ماند؟