برابر است گلستان و تل سرگینم

مرا نه برگ زمستان نه عیش تابستان

کفایتست همین پوستین پارینم

به جای من که نشیند که در مقام رضا

مرا که سیرت ازین جنس و خوی ازین صفتست

چه کرده ام که سزاوار سنگ و نفرینم؟

جواب داد کزین بیش نعت خویش مگوی