روان دردمندم را ببندیش

نه دستی ماند جهدم را نه پایی

نه دیدن می توانم بی تامل

نه رفتن می توانم بی عصایی

اگر دستت دهد تدبیر و رایی

وگر دانی که چشمم را بسازد

بساز از بهر چشمم توتیایی