صد و پنجه بزیست یا صد و شصت

پیری اندر قبیله ما بود

که جهاندیده تر ز عنقا بود

بعد از آن پشت طاقتش بشکست

دست ذوق از طعام باز کشید

خفت و رنجوریش دراز کشید