کنون سالیان اندر آمد به هشت

نه دیهیم شاهی نه فر کلاه

مگر تخمه مهرک نوش زاد

بیامیزد آن دوده با ان نژاد

که جز به آرزو چرخ بر ما نگشت

چو شاپور رفت اندر آرام خویش

ز گیتی ندیده به جز کام خویش