به گز مهتاب پیمایی به گل خورشیداندایی

چو این اوصاف نیکو حصر کردم با خرد گفتم

برین دعوی که برخیزد درین معنی چه فرمایی

خرد زان طیره گشت الحق مرا گفتا که با من هم

عجب تر اینکه می دانی و می دانی که می دانم

پسم هر ساعتی گویی نشانی باز ننمایی

گرم باور نمی داری نمایم چون که بنمایم