در این یک ساعت از سودای حمرا

چو چشمش نیم مستیم و مرا نیست

علاج درد او یعنی که صهبا

چه صفراهاست کامروز او نکردست

به انعام تو می باید که گردد

نظام مجلس تو مجلس ما