صد چو ما را روزها بل سالها برگ و نواست

آن شنیدستی که روزی زیرکی با ابلهی

گفت کین والی شهر ما گدایی بی حیاست

گفت چون باشد گدا آن کز کلاهش تکمه ای

گفتش ای مسکین غلط اینک از اینجا کرده ای

آن همه برگ و نوا دانی که آنجا از کجاست

در و مروارید طوقش اشک اطفال منست