دی همی گفتم که از دیوان رای صائبش

ابر در باران نوروزی کفش را نایبست

آز محتاجان چو کلکش در مسیر آمد بسوخت

آز گویی دیو و کلک او شهاب ثاقبست

آفتاب و ماه را هر روزی نوری راتبست

آسمان گفتا چه می گویی که گوید در جهان

پرتو نور نبوت را که رایی صایبست