معطی کافتاب ازو رادست

رغبت همتش که رتبت او

از ورای خراب و آبادست

خواجه ای را که خازن او اوست

کیست آن کس عطارد فلکی

که بدو جان آسمان شادست

دوش وقت سحر بدان معنی