چون برآمد یک زمان آهسته آمد در سخن

هاتفی در گوش جانم گفت کان پیغمبرست

در دو زانو آمدم سر پیش و بر هم دستها

راستی باید هنوزم آن تصور در سرست

بر جهان گفتی که از نطقش نثار شکرست

بعد تحمید خدا این گفت کای صاحب قران

شکر کن کاندر همه جایی خدایت یاورست