هزار دیده نگردد ز اشک میگون مست

اگرچه در غم هجرت به نوک ناخن اشک

نماند مردمک دیده ای که دیده نخست

وگرچه هیچ شبی نیست تا ز دست دماغ

زبان حال همی گوید اینت مقبل مرد

که از چه عید و عروسی کرانه کرد و برست

تو پروریده کابوک آسمان بودی