همچو روز و شب جهال متاع رستست

که چنان ظن برد او کانچ تو ترتیب کنی

کرده دانم و پرداخته و پیوستست

یا چنان داند کین عمر عزیز علما

او چه داند که در آن شیوه چه خون باید خورد

که ترا از سر پندار در آن پی خستست

انوری هم ز تو برتست که بر بیخ درخت