بس بر جگر چو جان به لب آید ز تشنگیش

بر جای نعل و میخ هلال و بنات باد

در استخوان هرکه ز مهر تو مغز نیست

از پای مال خاک رمیم و رفات باد

آب ار رود ز نایژه حادثات باد

از آبهای دشمن تو اشک روشنست

رخساره چو نیلش ازو چون فرات باد