خدای سایه خود را چنین بنگذارد

تو آفتاب ملوکی و سایه یزدان

تویی که مثل تو خورشید سایه بنگارد

چو آفتاب فلک را غروب نیست هنوز

ز خواب بنده خسرو معبران فالی

گرفته اند که غمهای ملک بگسارد

به خواب دید که در پیش تخت شعری خواند