آز را داعی جود تو ره آموزی کرد

یافت از دست اجل جان گرامیش خلاص

هر کرا خدمت جان پرور تو روزی کرد

ای ولی نعمت احرار سوی نعمت و ناز

با جهانی کفت آن کرد که با خاک و نبات

باد نوروزی و باران شبانروزی کرد

فضله بزم توفراش به نوروز برفت