در دلم فکرت صواب نماند

بی تو ما را به حق نعمت تو

در دل و چشم صبر و خواب نماند

تا من از تو جدا شدم به خطا

جامه عیش را طراز برفت

خیمه لهو را طناب نماند

شخص اقبال را حیات بشد