آفتاب رای و ابر دست گوهربار تو

ای خداوندی که از روی تفاخر بنده وار

نعل اسبت اختران در گوش نه گردون کنند

آز را از بی نیازی جاودان قارون کنند

لمعه رخسار جاه و عکس اشک دشمنت

کهربا را چون عقیق از خاصیت گلگون کنند