خاک به شهوت مسپر چون سپهر

سخره توان کرد فلک را به زور

چشمه خورشید شو از اعتدال

تا برهی از قصب و از سمور

تا نه زنت غتفره گیرد نه پور

بو که گریبانت بگیرد خرد

خود که گرفتست گریبان عور