گیر که گردون همه ماهست و هور

بو که گریبانت بگیرد خرد

خود که گرفتست گریبان عور

گیر که گیتی همه چنگست و نای

طبع ترا زانچه که گوشیست کر

نفس ترا زانچه که چشمیست کور