کرده دستت را لب خورشید رخشان دستبوس

ای خداوندی که کمتر بنده در فرمان تو

آسمان ابلق است و روزگار آبنوس

گشته قدرت را سر گردون گردان پایمال

خاک طوس از نعل یک ران تو باشد پر هلال

آسمان هر ساعتی گوید که آوخ ای فسوس

کاشکی در ابتدای آفرینش کردگار