گهی دهند لقب احمق و سبکبارم

گهی به اجرت خانه گرو بود کفشم

گهی به نان شبانه به رهن دستارم

گهی نهند گرانجان و ژاژخا نامم

به حد و وصف نیاید که من ز غم چونم

به وهم خلق نگنجد که من چه سان زارم

خدای داند زین گونه زندگی که مراست