برون شدی و فرو برد سر چو نیلوفر

که گر نیارمت از سبزه دمن بترم

فروخت روی نشاطم چو بوستان افروز

بدان امید کزین ورطه بو که جان ببرم

به آب غفلت ودانسته کاب می نخورم

دو روز رفت که چون شنبلید پژمرده

ز تشنگی به غایت نه خشکم و نه ترم