بدو چگونه دهم کسوتی که از شرفش

بدان نگه نکنم من که بی تن و توشم

یقین شناس که گر دیگران سخن گویند

دماغ مه بخراشم ز بسکه بخروشم

کلاه گوشه عرشست ترک و شبوشم

ز پرده دار تو تشریف باشد آنچه دهد

بلی و باز تفاخر کند ازو دوشم