ای بر افلاک دست کرده به قدر

نه به از همت تو مکنت جای

از نهیبت ستاره بی آرام

وز رکابت زمانه ناپروای

وی ز خورشید گوی برده به رای

به سر کوی بوده ای که همی

به سجود اندر آمدست سرای