مگر از بهر حفظ قوت و بس

به خدایی که بازگشت بدوست

که مرا بازگشت نیست به می

فارغ از چنگ و نای و بربط و نی

نکنم خدمت و نگویم شعر

گر جهان پر شود ز حاتم طی