از خواجگان شهر چو یاری نیافتم

یا خود بساط حاصل خود در نوردمی

بر هر که عرضه داشتم از من کرانه کرد

گویی که صورت غم و تیمار و دردمی

گر خواجه شهریار نبودی چه کردمی

آزاد کیست حلیه مردان و ای دریغ

آن دستگاه کو که من آزاد مردمی