وز درون پیرهن بلحسن عمرانی

تو که پوشیده همی بینی از دور مرا

حال بیرون و درونم نه همانا دانی

طاق بوطالب نعمه ست که دارم ز برون

انوری این چه پریشانی و بی خویشتنی است

هیچ دانی که سخن بر چه نسق می رانی

بر سر خوان قناعت شده همکاسه عقل