پس مخوان پیرهنش گو زره و خفتانی

پانزده سال فزون باشد تا کشته شدست

بوالحسن آنکه ز احسانش سخن می رانی

پیرهن کهنه او گرت به جایست هنوز

باقی عمر بس آن پیرهن و طاق ترا

شاید ار ندهی ابرام و دگر نستانی

کدیه و کفر در اشعار شعارست ترا