گرز دیوان خود این یک دو ورق گردانی

با قضا و قدر استاخ چرایی تو چنین

گر قضا و قدر حکم خدا می دانی

مغز فضل و حکم و محض معالی مانند

نعمت آنراست زیادت که همه شکر کند

تو نه ای از در نعمت که همه کفرانی

صفت کفر به شعر تو در افزود چنانک