روا بود که بگویم به ناخوشی و تباهی

به عون تست پناهم که از عنایت گردون

چنانت باد که هرگز به هیچ کس نپناهی

مرا ز صورت حالی که هست قصه غصه

بدان خدای که اندر زمانه روز و شب آرد

اگرچه روز تمنی شبی بود به سیاهی

مرا ز حادثه حالیست آنچنانکه نخواهم