به گیتی مرا نیست با کس نبرد

مگر من که از داد بی بهره ام

و گرچه به پیوند تو شهره ام

یکی مرغ پرورده ام خاک خورد

ندانم همی خویشتن را گناه

که بر من کسی را بران هست راه

مگر آنکه سام یلستم پدر