وگر چند خواند ترا شهریار

نگه دار تا مردم عیب جوی

نجوید به نزدیک تو آب روی

ز دشمن مکن دوستی خواستار

درختی بود سبز و بارش کبست

وگر پای گیری سر آید به دست

اگر در فرازی و گر در نشیب